________________________________________________________________________________________________________________.به همت موسسه فرهنگی آیه و با مشارکت خبرگزاری قرآن...خبرگزاری قرآن در همایش ادبی - عاشورایی «زندۀ جاوید» موسسه فرهنگی آیه میزبان شاعران خواهد بود.به گزارش ایکنا، به اهتمام موسسه فرهنگی آیه و با مشارکت خبرگزاری قرآن، آیین شعرخوانی عاشورایی با عنوان «زندۀ جاوید» سهشنبه بیستوچهارم مرداد ساعت ۱۵ با هدف بزرگداشت حماسه حسینی و عرض ارادت به ساحت مقدس حضرت اباعبدالله الحسین(ع) با حضور شاعران برجسته کشور برگزار میشود.این برنامه با حضور و شعرخوانی حسین اسرافیلی، علیرضا قزوه، عبدالجبار کاکایی، رضا اسماعیلی، ناصر فیض و علی محمد مودب برگزار خواهد شد. در این برنامه شاعران مهمان ضمن شعرخوانی، به طرح نکاتی پیرامون هستی و چیستی شعر دینی و آیینی خواهند پرداخت.سید کمال هاشمزاده؛ مجری شبکه قرآن صدا و سیما اجرای این برنامه را بر عهده خواهد داشت.علاقهمندان برای حضور در این برنامه میتوانند به خیابان انقلاب اسلامی، خیابان قدس، خیابان بزرگمهر، شماره ۸۵ خبرگزاری قرآن، سالن اجتماعات مراجعه کنند. https://iqna.ir/fa/news/4162196/

...تهران- ایرنا - یک شاعر و پژوهشگر ادبی گفت: از منظر قرآنی، شایستهتر آن است که در مجالس بزرگداشت قیام حسینی روی پرچمها این جمله نوشته شود «به مجلس حماسه حسینی خوش آمدید».به گزارش خبرنگار معارف ایرنا رضا اسماعیلی جمعه شب در نشست ادبی ای ساربان، که به صورت ویبناری با حضور گروهی از اهالی ادب برگزار شد، اظهار داشت: خلاصه کردن حماسه بلند کربلا در آتش و عطش و چشم بستن بر پیامهای انسانساز و زیباییهای متعالی و شگفت این نهضت بزرگ، ستمی بزرگ بر خاندان رسالت است. چرا ما چشم زیبابین نداریم و به جای دیدن ظرافتها و زیباییهای بیبدیل این مینیاتور الهی تنها سرهای برآمده بر نیزه، اجساد افتاده بر خاک، خیمههای آتش گرفته، در به دری کاروان اسیران، خون و آتش و عطش را میبینیم و بس؟!وی افزود: چرا عظمت روح سالار شهیدان کربلا را در لحظه پرواز به سوی معشوق ازلی و ابدی با روایت شاعرانه این جمله به تصویر نمیکشیم که فرمود الهی! صبراً علی بلائک و تسلیماً لامرک... و یا اوج حماسه و ایثار را در رجزخوانی حضرت ابوالفضل به روایت نمینشینیم که در فتنه خیز حوادث فرمود والله ان قطعتموا یمینی انی احامی ابداً عن دینی؛ به خدا سوگند اگر دست راستم را هم قطع کنید، هرگز از یاری دینم دست برنخواهم داشت.نویسنده کتاب زنده بادا عشق که عنوان موضوع سخنان خود را حضرت زینب و زیبایی شناسی عاشورا قرار داده بود، گفت: عاشورا تنها یک مصیبت نیست؛ چرا که هیچ مصیبتی زیبا نیست مگر آن که هدفی متعالی و انسان ساز را در بطن خود داشته باشد؛ از همین روست که شهادت امام حسین(ع) و یارانش در کربلا در نگاه حضرت زینب(س) زیبا جلوه میکند. چون این مجاهدتها و فداکاریها برای غبارروبی از حقیقت محمدی، اصلاح جامعه اسلامی و احیای کرامتهای انسان

_______________________________________________________________________________________________________________________________.نوشتاری به مناسبت ۲۵ اردیبهشت، روز بزرگداشت حکیم فردوسی؛..خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، رضا اسماعیلی: حکیم ابوالقاسم فردوسی، عیار و اعتبار نظم بلند پارسی و قافله سالار عرصه شعر حماسی است. بدون اغراق میتوان گفت که زبان پارسی هستی و چیستی خود را مدیون آن دهقانزاده پاکنهاد و آیینهزاد است..رضا اسماعیلی، شاعر و استاد زبان و ادبیات فارسی نوشتاری را به مناسبت فرارسیدن روز بزرگداشت حکیم فردوسی نوشته و در اختیار ایبنا قرار داده است..شاعری که با رنجی سیساله، کاخی بلند از زبان پارسی بنا کرد که تا به امروز از گزند باد و باران در امان مانده و روز به روز نیز بر شکوه و عظمتش افزوده می شود: پی افکندم از نظم کاخی بلند که از باد و باران نيابد گزند.شاعری که با آفرینش شاهکار بیبدیل «شاهنامه» ضامن مانایی و ماندگاری زبان پارسی شده و به این زبان اهورایی رنگ بیزمانی و جاودانگی زده است. بی هیچ تردیدی، فردوسی از بزرگ ترین شاعران ایرانی است که در حماسهسرایی آوازهای جهانی دارد، شاعری که نام بلندش به بزرگی در ذهن و زبان بسیاری از نامآوران ادبیات جهان نقش بسته و شاهنامه او تاکنون به بسیاری از زبانهای زنده دنیا ترجمه شده است.از میان بزرگان ادبیات جهان، لامارتین، ویکتور هوگو و فرانسوا کوپه فرانسوی، گوته و هاینریش هاینه آلمانی و تولستوی و ژوکوفسکی روسی، از جمله کسانی هستند که زبان به ستایش فردوسی گشوده و در خلق و آفرینش آثار ادبی از شاهنامه الهام گرفتهاند.فردوسی، آیینه دار حکمت و معرفت.نکته دیگر این که فردوسی شاعری حکیم است. اطلاق عنوان «حکیم» به او نیز به این خاطر است که

____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________.یادداشت(رضا اسماعیلی) - آیا تا به حال فکر کردهاید چرا ما کم مطالعه میکنیم؟ جواب این سوال خیلی ساده است: چون از مطالعه کردن لذت نمیبریم و لذت مطالعه را کشف نکردهایم.به همین خاطر هنگام مطالعه کردن به جای احساس لذت و نشاط، دچار ملال و کسالت میشویم و به دنبال بهانهای میگردیم تا بلافاصله کتاب را زمین بگذاریم و به دنبال کاری دیگر برویم! از آنجا که اولین ملاقات رسمی ما با کتاب در دبستان اتفاق میافتد و این ملاقات، ملاقاتی کاملا رسمی، ناگزیر و تکلیفی است، این دیدار ناخواسته، به جای «وصل»، به «فصل» میانجامد! شاید مطالعهگریزی ما نیز ریشه در همین امر داشته باشد؛ یعنی از ابتدا سعی نکردهایم اولین دیدار با کتاب را به دیداری دوستداشتنی، شیرین و خاطرهانگیز تبدیل کنیم تا این دیدار به پیوندی استوار میان ما و کتاب تبدیل شود و عادت مطالعه را در ما ملکه کند.بدیهی است وقتی کجروی از خشت اول آغاز شود، این بنیان معیوب تا ثریا ادامه پیدا میکند.برای آنکه اولین دیدار و ملاقات ما با یارمهربانی چون کتاب به دیداری عاشقانه و ماندگار تبدیل شود، باید مطالعه را از منزل لذت آغاز کنیم؛ چراکه معمولا اولین قرار ملاقات غیررسمی و خودخواسته ما با کتاب در خلوتگاه لذت اتفاق میافتد و چه دیدار شگفت و هیجانانگیزی! من هنوز خوب به یاد دارم که در دوران دبستان، پل پیوند من با کتاب، داستانهای مصوری بود که در کیهان بچهها میخواندم.بدون هیچ اغراقی، لذتی که من از خواندن آن داستانهای مصور و تخیلی در دوران کودکی میبر

____________________________________________________________________________________________________________________________________..برای برآمدن و اوج گرفتن «شعر رضوی» باید از پیله رخوت و عادت بیرون بزنیم و «طرحی نو» دراندازیم. امروز باید امام رضا (ع) را از نو بشناسیم و سیمای روشن آن «اسوه حسنه» و «انسان کامل» را از زوایای دیگری به تماشا بنشینیم.با تاکید بر این نکته که در حوزه شعر رضوی بعد از انقلاب، زایشها و رویشهای خوبی داشتهایم و آثار فاخر و ارجمند در این حوزه قابل تامل است، اشاره به این نکته نیز ضروری است که گفته شود با وجود گامهای نسبتا بلندی که در این عرصه برداشتهایم، هنوز تا رسیدن به قله و رسیدن به وضعیت مطلوب راه زیادی داریم.اجازه بدهید بی پرده بگویم دقیقهای که در حوزه شعر آیینی و رضوی همچنان مغفول مانده، بیتوجهی به «سیرت» و «درونه» دین - موضع - و پرداختن افراطی به «صورت» و ظاهر دین - موضوع - است. پرداختن به «تجلیل» که افراط در آن همیشه به «تحریف» میانجامد و فاصله گرفتن از «تحلیل»، «تبیین» و «تعریف» که نیاز هنوز و همیشه ماست. به «صورت» پرداختن یعنی خلاصه کردن شعر رضوی در نمادهایی، چون صحن و بارگاه و گنبد و گلدسته و کبوتر و پنجره فولاد، و متوقف ماندن در روایتهایی، چون «ضامن آهو» و غفلت از دیگر کرانههای وجودی امام رضا (ع).«صورتگری» در شعر رضوی در بیموضعی شاعر آیینی ریشه دارد، یعنی اینکه شاعر در این مقام «حرفی برای گفتن» ندارد. پس به ناگزیر و برای نباختن قافیه، «چگونه گفتن» را در این عرصه جایگزین «چه گفتن» میکند و با مشاطهگری کلام، خواننده را مقهور جادوی کلام خویش.انگشت اشاره شاعری که در شعر موضعی ندارد، به ناگزیر به سمت خودش - من - نشانه میرود. یعنی هدف